©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.

جواز الخداع في الحرب - اللؤلؤ والمرجان فيما اتفق عليه الشيخان المؤلف : محمد فؤاد بن عبد الباقي بن صالح بن محمد Əl-Lulu Vəl Mərcan


جواز الخداع في الحرب


Hərbdə Hiylənin İcazəli Olması


حديث جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ
1134. Cabir İbn Abdullah  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Hərb bir aldatmadır (hiylə)”. (Buxari 3030, Muslim 4637, 4638, 1739/17)
حديث أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، قَالَ: سَمَّى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْحَرْبَ خُدْعَةً
1135. Əbu Hureyra  demişdir: “Peyğəmbər  müharibəni “aldatma” adlandırmışdır.” (Buxari 3029, Muslim 4638, 1740/18)

كراهة تمني لقاء العدوّ، والأمر بالصبر عند اللقاء


Düşmənlə Qarşılaşmağı İstəməyin Pislənməsi Və Qarşılaşdığı Zaman Səbrin Əmr Edilməsi


حديث أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، عَنِ النَبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: لاَ تَمَنَّوْا لِقَاءَ الْعَدُوِّ، فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاصْبِرُوا
1136. Əbu Hureyrə  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Sizlər düşmənlə qarılaşmağı he bir zaman arzu etməyin. Lakin düşmənlə qarşılaşdığınız zaman (hərbin sıxıntılarına) səbr edin”. (Buxari 3026, Muslim 4639, 1741/19)
حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى كَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللهِ، حِينَ خَرَجَ إِلَى الْحرُورِيَّةِ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَيَّامِهِ الَّتِي لَقِيَ فِيهَا الْعَدُوَّ انْتَظَرَ حَتَّى مَالَتِ الشَّمْسُ، ثُمَّ قَامَ فِي النَّاسِ فَقَالَ: أَيُّهَا النَّاسُ لاَتَمَنَّوْا لِقَاءَ الْعَدُوِّ، وَسَلُوا اللهَ الْعَافِيَةَ، فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاصْبِرُوا، وَاعْلَمُوا أَنَّ الْجَنَّةَ تَحْتَ ظِلاَلِ السُّيُوفِ ثُمَّ قَالَ: اللهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ، وَمُجْرِيَ السَّحَابِ، وَهَازِمَ الأَحْزَابِ اهْزِمْهُمْ وَانْصُرْنَا عَلَيْهِمْ
1137. Abdullah İbn Əbu Əufə  rəvayət etmişdir ki, döyüşlərin birində Peyğəmbər  düşmənlə qarşılaşdığı vaxt gün batmağa meyil edənədək gözlədi, sonra camaatın qarşısında ayağa qalxdı və (onlara xitab edib) dedi: “Ey in­sanlar, düşmənlə qarşı-qarşıya gəlməyi arzulamayın və Allahdan salamatlıq diləyin! Hərgah onlarla qarşı-qarşıya gəlsəniz, səbirli olun və bilin ki, Cənnət qılıncların kölgəsi altındadır.” Sonra (dua edib) dedi: “

Allahummə Munziləl-Kitabi Və Mucriyəs-Səhabi Və Hazimil-Əhzabi, İhzimhum Vənsurna Aleyhim

– Kitabı nazil edən, buludları hərəkətə gətirən və müttəfiqlərin toplumunu darmadağın edən Allahım, onları darmadağın et və onlara qələbə çalmaqda bizə kömək et!” (Buxari 2966-2965, 3025, Muslim 4640, 1742/20)

تحريم قتل النساء والصبيان في الحرب


Hərbdə Qadınlarla Uşaqların Öldürülməsinin Haram Edilməsi


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ امْرَأَةً وُجِدَتْ، فِي بَعْضِ مَغَازِي النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، مَقْتُولَةً؛ فَأَنْكَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَتْلَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ
1138. Abdullah İbn Ömər  rəvayət etmişdir ki, Peyğəmbərin  apardığı döyüşlərin birində bir qadın meyiti tapıldı. Elə bu səbəbdən də Peyğəmbər  qadınların və uşaqların öldürülməsini qadağan etdi. (Buxari 3014, Muslim 4645, 1744/24)

جواز قتل النساء والصبيان في البيات من غير تعمد


Qadınlarla Uşaqların Gecə Hücumları Zamanı Qəsdli Olmadan Öldürülməsinin İcazəli Olması


حديث الصَّعْبِ بْنِ جَثَّامَةَ، قَالَ: مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالأَبْوَاءِ أَوْ بِوَدَّانَ، وَسُئِلَ عَنْ أَهْلِ الدَّارِ يُبَيَّتُونَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فيُصَابُ مِنْ نِسَائِهِمْ وَذَرَارِيِّهِمْ قَالَ: هُمْ مِنْهُمْ
1139. Səb İbn Cəssamə  demişdir: “Peyğəmbər  Əbvada (və ya Vəddanda) mənim yanımdan keçərkən ondan, gecə vaxtı müşriklərə hücum etmək və (hücum əsnasında) qadınların və uşaqların ölə biləcəyi barədə soruşdular.” Dedi: “Bunlar onların bir parçasıdır.”Mən Peyğəmbərin  belə dediyini eşitdim: “Qoruqlar ancaq Allaha və Onun Elçisinə  aiddir88”. (Buxari 3012, Muslim 4647, 4649, 1745/26)

جواز قطع أشجار الكفار وتحريقها


Kafirlərin Ağaclarının Kəsilməsi Və Yandırılmasının İcazəli Olması


حديث ابْنِ عُمَرَ، قَالَ: حَرَّقَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَخْلَ بَنِي النَّضِيرِ وَقَطَعَ، وَهِيَ الْبُوَيْرَةُ، فَنَزَلَتْ (مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبإِذْنِ اللهِ)
1140. İbn Ömər  demişdir: “Peyğəmbər  Buveyrədə Bəni Nədir qəbiləsinin xurmalıqlarını yandırdı və onları kəsib doğram-doğram etdi. Onda bu ayə nazil oldu:

“Xurma ağaclarını kəsməyiniz yaxud onları kökü üstündə salamat qoymağınız Allahın iznilədir və Onun fasiqləri rəzil etməsi üçündür....”. (əl-Həşr 5).

(Buxari 4031, 4884, Muslim 4650, 1746/29)

تحليل الغنائم لهذه الأمة خاصة


Qənimətlərin Bu Ümmət Üçün Xas Olaraq Halal Olması


حديث أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: غَزَا نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ، فَقَالَ لِقَوْمِهِ: لاَ يَتْبَعْنِي رَجُلٌ مَلَكَ بُضْعَ امْرَأَةٍ، وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَبْنِي بِهَا وَلَمَّا يَبْنِ بِهَا، وَلاَ أَحَدٌ بَنَى بُيُوتًا وَلَمْ يَرْفَعْ سُقُوفَهَا، وَلاَ أَحَدٌ اشْتَرَى غَنَمًا أَوْ خَلِفَاتٍ وَهُوَ يَنْتَظِرُ وِلاَدَهَا فَغَزَا، فَدَنَا مِنَ الْقَرْيَةِ صَلاَةَ الْعَصْرِ، أَوْ قَرِيبًا مِنْ ذلِكَ فَقَالَ لِلشَّمْسِ: إِنَّكِ مَأْمُورَةٌ وَأَنَا مَأْمُورٌ، اللهُمَّ احْبِسْهَا عَلَيْنَا فَحُبِسَتْ حَتَّى فَتَحَ اللهُ عَلَيْهِ؛ فَجَمَعَ الْغَنَائِمَ، فَجَاءَتْ (يَعْنِي النَّارَ) لِتَأْكُلَهَا فَلَمْ تَطْعَمْهَا؛ فَقَالَ: إِنَّ فِيكُمْ غُلُولاً، فَلْيُبَايِعْنِي مِنْ كُلِّ قبيلة رَجُلٌ، فَلَزِقَتْ يَدُ رَجُلٍ بِيدِهِ فَقَالَ: فِيكُمُ الْغُلُولُ فَلْيُبَايِعْنِى قَبِيلَتُكَ فَلَزِقَتْ يَدُ رَجُلَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةٍ بِيَدِهِ فَقَالَ: فِيكُمُ الْغُلُولُ فَجَاءُوأ بِرَأْسٍ مِثْلِ رَأْس بَقَرَةٍ مِنَ الذَّهَبِ فَوَضَعُوهَا، فَجَاءَتِ النَّارُ فَأَكَلَتْهَا ثُمَّ أَحَلَّ اللهُ لَنَا الْغَنَائِمَ، رَأَى ضَعْفَنَا وَعَجْزَنَا فَأَحَلَّهَا لَنَا
1141. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Peyğəmbərlərdən biri döyüşə çıxarkən öz həmqəbilələrinə: “Qoy qadınla evlənib onunla yaxınlıq etmək istəyən, lakin hələ yaxınlıq etməmiş, həmçinin ev tikmiş, amma üstünü hələ damla örtməmiş, habelə qoyun və ya dəvə sürüsü almış və onların balalamasını gözləyən kimsələr mənim dalımca gəlməsinlər!” dedi, sonra da döyüşə yollandı. O, əsr namazının vaxtında və ya buna yaxın bir vaxtda (qəsdinə durduğu) məmləkətə gəlib çatdıqda günəşə dedi: “Sən də (Allahın) əmrindəsən, mən də. Allahım, bizim üçün günəşi saxla!” Beləliklə, Allah Öz peyğəmbərinə zəfər bəxş edənədək günəş dayandı. Sonra o, (döyüşdə ələ keçirdikləri) qənimətləri bir yerə topladı. Bu vaxt (göydən) qənimətləri yandırıb yox edəcək bir od gəldi, lakin qənimətlərə toxunmadı89. Onda həmin peyğəmbər (öz əsgərlərinə) dedi: “Aranızda əmanətə xəyanət edən kimsələr var. Odur ki, qoy hər qəbilədən bir nəfər mənə beyət etsin.” (Beyət əsnasında) onlardan birinin əli peyğəmbərin əlinə yapışdı və o dedi: “Xəyanətkar sizin aranızdadır. Qoy sənin həmqəbilələrin mənə beyət etsinlər.” (Bu dəfə) onlardan iki və ya üç nəfərin əli peyğəmbərin əlinə yapışdı və o dedi: “Xəyanəti siz etmişsiniz!” (İşin üstü açıldıqdan) sonra onlar gedib qızıldan düzəldilmiş, inək başına oxşar bir baş gətirdilər və onu (qənimətlərin arasına) qoydular. Bundan sonra od o qənimətlərin hamısını yandırıb yox etdi. Daha sonra isə Allah qənimətləri bizə halal buyurdu, bizim zəif və aciz olduğumuzu görüb onları bizə halal etdi. (Buxari 3124, Muslim 4653, 1747/32)

الأنفال


Ənfal (Qənimət)


حديث ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ سَرِيَّةً، فِيهَا عَبْدُ اللهِ، قِبَلَ نَجْدٍ، فَغَنِمُوا إِبِلاً كَثِيرًا، فَكَانَتْ سِهَامُهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ بَعِيرًا أَوْ أَحَدَ عَشَرَ بَعِيرًا؛ وَنُفِّلُوا بَعِيرًا بَعِيرًا
1142. İbn Ömər  rəvayət edir ki, (bir dəfə) Peyğəmbər  Abdullahı  ordu sıralarında Nəcdə yolladı. Orada onlar qənimət olaraq çoxlu dəvə ələ keçirdilər və hər bir döyüşçünün payına on iki və ya on bir dəvə düşdü. (Bundan əlavə,) onların hər birinə yenə bir dəvə verildi. (Buxari 3134, Muslim 4656, 1749/35)
حديث ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُنَفِّلُ بَعْضَ مَنْ يَبْعَثُ مِنَ السَّرَايَا لأَنْفُسِهِمْ خَاصَّةً، سِوَى قِسْمِ عَامَّةِ الْجَيْشِ وَالْخُمْسُ فِى ذَلِكَ وَاجِبٌ كُلِّهِ.
1143. İbn Ömər  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  göndərdiyi ordudan bəzilərinə (qənimətdən) ümumi ordunun payından xüsusi olaraq əlavə pay verərdi. Xums (beşdəbir) isə bunların hamısında vacib idi”. (Buxari 3135, Muslim 4664, 1750/40)

استحقاق القاتل سلب القتيل


Öldürən Kimsənin Ölünün Üzərində Olan Əşyalarını Haqq Etməsi


حديث أَبِي قَتَادَةَ رضي الله عنه، قَالَ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ حُنَيْنٍ فَلَمَّا الْتَقَيْنَا كَانَتْ لِلْمُسْلِمِينَ جَوْلَةٌ، فَرَأَيْتُ رَجُلاً مِنَ الْمُشْرِكِينَ عَلاَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَاسْتَدَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُهُ مِنْ وَرَائِهِ حَتَّى ضَرَبْتُهُ بِالسَّيْفِ عَلَى حَبْلِ عَاتِقِهِ، فَأَقْبَلَ عَلَيَّ فَضَمَّنِي ضَمَّةً وَجَدْتُ مِنْهَا رِيحَ الْمَوْتِ ثُمَّ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَأَرْسَلَنِي فَلَحِقْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، فَقُلْتُ: مَا بَالُ النَّاسِ قَالَ: أَمْرُ الله ثُمَّ إِنَّ النَّاسَ رَجَعُوا، وَجَلَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ، فَلَهُ سَلَبُهُ فَقُمْتُ فَقُلْتُ: مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ ثُمَّ قَالَ: مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ، فَلَهُ سَلَبُهُ فَقُمْتُ فَقُلْتُ: مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ ثُمَّ قَالَ الثَالِثَةَ مِثْلَهُ فَقَالَ رَجُلٌ: صَدَقَ يَا رَسُولَ اللهِ وَسَلَبُهُ عِنْدِي، فَأَرْضِهِ عَنِّي فَقَالَ أَبُو بَكْر الصِّدِّيق رضي الله عنه: لاَهَا اللهِ، إِذَا يَعْمِدُ إِلَى أَسَدٍ مِنْ أُسْدِ اللهِ، يُقَاتِلُ عَنِ اللهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يُعْطِيكَ سَلَبَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: صَدَقَ فَأَعْطَاهُ، فَبِعْتُ الدِّرْعَ فَابْتَعْتُ بِهِ مَخْرِفًا فِي بَنِي سَلِمَةَ، فَإِنَّهُ لأَوَّلُ مَالٍ تَأْثَّلْتهُ فِي الإِسْلاَمِ
1144. Əbu Qatədə  rəvayət edir ki, Huneyn döyüşü olan ildə Peyğəmbərlə  birgə idim. Biz (düşmənlə) qarşılaşdıqda müsəlmanların sıraları pozuldu (qaçdılar). Mən müşriklərdən bir kişini müsəlmanlardan olan birini yerə yıxdığını gördüm və onun arxa tərəfinə gəldim və onun boynu ilə çiyni arasından vurdum. Mənə tərəf çevrilərək məni elə sıxdı ki, ondan gələn ölümün iyini hiss etdim. Sonra o öldü və məni buraxdı”. Mən Ömər İbn Xattabla  qarşılaşdım. Ona: “İnsanlara nə olub?” deyə soruşdum. Mən: “Allahın əmri!” deyə cavab verdim. Sonra insanlar qayıtdılar və Peyğəmbər  oturaraq buyurdu: “Kim bir düşməni qətlə yetirərsə və onu sübuta yetirərsə, ölənin üzərində olan (silah sürsatı) onun olar”. Mən qalxdım və: “Mənim üçün kim şahidlik edər?” dedim. Sonra isə oturdum. Sonra Peyğəmbər  yenə: “Kim bir düşməni qətlə yetirərsə və onu sübuta yetirərsə, ölənin üzərində olan (silah sürsatı) onun olar” buyurdu. Mən yenə qalxdım və: “Mənim üçün kim şahidlik edər?” dedim. Sonra oturdum. Sonra Peyğəmbər  üçüncü dəfə dediyini təkrarladı. Mən yenə qalxdığım vaxt, Peyğəmbər  məndən: “Sənə nə olub, ey Əbu Qatədə?“deyə soruşdu və mən Ona hekayəni anlatdım. Camaatdan bir kişi: “O düz deyir, ey Allahın Elçisi. Öldürülənin üzərində olanlar məndədir. Onu haqqı olanla razı sal!” deyə buyurdu. Əbu Bəkr: “Allaha and olsun ki, əsla olmaz. Allahın aslanlarından bir aslan Allah və Elçisinin uğrunda vuruşsun, sonra onun haqqı sənə verilsin! Əsla olmaz!” Peyğəmbər: “(Əbu Bəkr) doğru söylədi” deyə buyurdu. Öldürülmüş əskərin əşyaları Qatadaya  verildi. Zirehi satıb Bəni Sələmə qəbiləsindən bir bostan aldım. Bu mənim İslamda nail olduğum birinci malım idi”. (Buxari 3142, Muslim 4667, 51/2)
حديث عَبْدِ الرَّحْمنِ بْنِ عَوْفٍ، قَالَ: بَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ، فَنظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَشِمَالِي، فَإِذَا أَنَا بِغُلاَمَيْنِ مِنَ الأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا، تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا، فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا، فَقَالَ: يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبا جَهْلٍ قُلْتُ: نَعَمْ، مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ: أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لاَ يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الأَعْجَلُ مِنَّا فَتَعَجَّبْتُ لِذلِكَ فَغَمَزَنِي الآخَرُ، فَقَالَ لِي مِثْلَهَا فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاس، قلْتُ: أَلاَ إِنَّ هذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفِيْهِمَا، فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلاَهُ، ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَخْبَرَاهُ، فَقَالَ: أَيُّكُمَا قَتَلَهُ قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا: أَنَا قَتَلْتُهُ؛ فَقَالَ: هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالاَ: لاَ فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ، فَقَالَ: كِلاَكُمَا قَتَلَهُ، سَلَبُهُ لِمُعَاذٍ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَكَانَا مُعَاذَ بْنَ عَفْرَاءَ، وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ
1145. AbdurRahman İbn Auf  rəvayət edir ki, Bədr günü (döyüş üçün) səfdə durduğum zaman sağıma və soluma baxdıqda Ənsardan iki cavan kimsəni gördüm. Halbuki yanımda bunlardan daha güclü və qüvvətli olan bir kimsəni təmənna edərdim. Bu iki gəncdən biri məni gözü ilə süzüb dedi: “Ey Əmi! Əbu Cəhli tanıyırsan?”. Mən: “Bəli, tanıyıram. Ey qardaşım oğlu, Əbu cəhli neynirsən?” deyə soruşdum. Cavan: “Eşitdim ki, Rəsulullahı  söyürmüş. Həyatım əlində olan Allaha and olsun ki, əgər onunla qarşılaşsam ölüncəyə qədər ondan ayrılmaram” dedi. Mən bu cavanın söylədiyi sözlərə heyrət etdim. Bu iki gəncdən digəri də (qardaşının) söylədiyi kimi söylədi. Mən gözlərimlə Əbu Cəhli görmüşdüm. O, Qureyş əsgərləri içərisində dolaşırdı. Mən: “Cavanlar! (Qureyş) içərisində o tərəfə, bu tərəfə gedən kimsə məndən soruşduğunuz Əbu Cəhldir” dedim. Onlar da (döyüş əsnasında) qılınclarına sarıldılar və ölüncəyə qədər onu vurdular və sonra qayıdaraq hadisəni Peyğəmbərə  xəbər verdilər. Peyğəmbər: “Əbu Cəhli hansınız öldürdünüz?” deyə soruşdu. Hər ikisi: “Onu mən öldürdüm” dedi. Peyğəmbər: “Qılınclarınızı sildinizmi?” deyə soruşdu. Onlar: “Xeyr, silmədik” dedilər. Bundan sonra Rəsulullah  onların qılıclarına baxaraq: “Onu hər ikiniz də öldürmüsünüz və Əbu Cəhlin üzərində olan əşyalarını (sonuncu, öldürücü zərbəni) vurduğu üçün Muaz İbn Amr İbn Cəmuha  aiddir” deyə buyurdu. Bu iki Mucahid Muaz İbn Arfa və Amr İbn Cəmuh idi”. (Buxari 3141, Muslim 4668, 1752/42)

حكم الفيء


Qənimətin Hökmü


حديث عُمَرَ رضي الله عنه، قَالَ: كَانَتْ أَمْوَالُ بَنِي النَّضِيرِ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا لَمْ يُوجِفِ الْمُسْلِمُونَ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ، فَكَانَتْ لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاصَّةً، وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِ، ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ فِي السِّلاَحِ وَالْكُرَاعِ، عُدَّةً فِي سَبِيلِ اللهِ
1146. Ömər  demişdir: “Allah Bəni Nədir qəbiləsinin var-yoxunu qənimət olaraq Öz Elçisinə  verdi, müsəlmanlar bu qənimətləri əldə etmək üçün (döyüş meydanına) nə bir at, nə də bir dəvə sürdülər. Bu (qəni­mətlər) Allahın Elçisinə  məxsus idi. O, (bundan) öz ailəsinin bir illik azuqəsini ayırdıqdan sonra yerdə qalanını Allah yolunda (cihada) hazırlıq məqsədilə silah və at almağa xərcləyərdi.” (Buxari 2904, 4885, Muslim 4674, 1757/48)
حديث عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضي الله عنه، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رضي الله عنه، دَعَاهُ، إِذْ جَاءَهُ حَاجِبُهُ يَرْفَا، فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمنِ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأذِنُونَ فَقَالَ: نَعَمْ، فَأَدْخِلْهُمْ فَلَبِثَ قَلِيلاً، ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ يَسْتَأذِنَانِ قَالَ: نَعَمْ فَلَمَّا دَخَلاَ قَالَ عَبَّاسٌ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هذَا، وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي الَّذِي أَفَاءَ الله عَلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَنِي النَّضِيرِ؛ فَاسْتَبَّ عَلِيٌّ وَالْعَبَّاسُ فَقَالَ الرَّهْطُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الآخَرِ فَقَالَ عُمَرُ: اتَّئِدُوا، أَنْشُدُكُمْ بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ يُرِيدُ بِذلِكَ نَفْسَهُ قَالُوا: قَدْ قَالَ ذلِكَ فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ، فَقَالَ: أَنْشُدُكُمَا بِاللهِ هَلْ تَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ قَالَ ذَلِكَ قَالاَ: نَعَمْ قَالَ: فَإِنِّي أُحَدِّثكُمْ عَنْ هذَا الأَمْرِ، إِنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ كَانَ خَصَّ رَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هذَا الْفَيْءِ بِشَيْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ، فَقَالَ جَلَّ ذِكْرُهُ وَمَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ إِلَى قَوْلِهِ قَدِيرٌ فَكَانَتْ هذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ، وَاللهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلاَ اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَقَسَمَهَا فِيكُمْ حَتَّى بَقِيَ هذَا الْمَالُ مِنْهَا، فَكَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هذَا الْمَالِ، ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلَ مَالِ اللهِ فَعَمِل ذَلِكَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَيَاتَهُ ثُمَّ تُوفِّيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ، فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ فَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ وَقَالَ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ عَمِلَ فِيهِ كَمَا تَقُولاَنِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي أَعْمَلُ فِيهِ بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللهِ : وَأَبُو بَكْرٍ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ صَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلاَكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ فَجِئْتَنِي ، يَعْنِي عَبَّاسًا ، فَقُلْتُ لَكُمَا إِنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ : لاََ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلاَنِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ : وَأَبُو بَكْرٍ وَمَا عَمِلْتُ فِيهِ مُذْ وَلِيتُ وَإِلاَّ فَلاَ تُكَلِّمَانِي فَقُلْتُمَا ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ لاَ أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ فَادْفَعَا إِلَيَّ فَأَنَا أَكْفِيكُمَاهُ.
1147. Məlik İbn Əus İbn Hədəsəni ən-Nəsri deyir ki, Ömərin  yanında olduğumuz zaman Ömərin  qapıçısı Yərfa gəldi və Ömərə: “Osman İbn Əffan, AbdurRahman İbn Auf, Zubeyr İbn Avvam, Sad İbn Əbi Vaqqas – Allah onlardan razı olsun - sənin yanına girmək üçün izn varmı?” dedi. Ömər: “Bəli, onları içəriyə dəvət et!” dedi. Bir az keçəndən sonra içəri daxil oldular, salam verib oturdular. Sonra Yərfa oturdu. Bir müddətdən sonra gələrək dedi: “Abbas ilə Əli – Allah onlardan razı olsun - içəri daxil olmaq üçün izn istəyirlər?” dedi. Ömər: “Bəli, izn ver gəlsinlər” dedi. Onlar da içəri daxil olub salam verdilər. Abbas: “Ey möminlərin əmiri! Mənimlə (Əliyə işarə) edərək bunun arasında hökm et!” dedi. Abbas ilə Əli – Allah onlardan razı olsun -, Allahın Fey olaraq Rəsuluna verdiyi Nadir oğulları xurmalığından ötrü mübahisə etmişlər. Əli ilə Abbas – Allah onlardan razı olsun - bir-birilərinə dil uzatmışlar”. O, məclisdə olanlar: “Ey Möminlərin əmiri! Bunlarınn arasında hökm et və bunların birini digərindən rahatlığa qovuşdur”. Ömər: “Yavaş olun! Tələsməyin. Göy və yeri əlində tutan Allahın haqqı ilə sizdən soruşuram Peyğəmbərin: “Biz Peyğəmbərlər  bir miras qoymarıq. Nə tərk etdiksə sədəqədir – sözü ilə özünün qəsd etdiyini bilirsinizmi?” dedi. Orada olanlar: “Bəli, Peyğəmbər  belə buyurdu” dedilər. Ömər, Əli ilə Abbasa – Allah onlardan razı olsun - tərəf dönərək: “Allah haqqı ilə sizdən soruşuram Peyğəmbərin  belə buyurduğunu sizdəmi bilirsiniz?” dedi. Onlar: “Bəli” deyə təsdiq etdilər. Ömər: “Mən sizlərə bu malın haqqını başa salacağam deyib izah etdi: Münəzzəh olan Allah bu xurmalığı Rəsuluna  xas olaraq verdi. Odan başqa kimsəyə bu haqqı vermədi. Allah:

“Allahın Öz Elçisinə onlardan verdiyi qənimətlərə tərəf siz nə at, nə də dəvə sürdünüz. Lakin Allah Öz elçilərini istədiyi kəslər üzərində hakim edir. Allah hər şeyə qadirdir”. (əl-Həşr 6).

Bu maldan xərcləmək Peyğəmbərin  haqqı idi. Sonra bu mala görə sizdən başqa kimsə iştirak etmədi... Rəsulullah  bu maldan ailəsinin bir illik nəfəqəsini ayırır, onları xərcləyərdi. Bundan artıq qalanı isə Allahın malı Beytullaha qatardı. – Cihad və s. Xeyir yollarına sərf edilərdi – Peyğəmbər  sağlığında bu malı belə istifadə etdi. Peyğəmbər  vəfat etdikdən sonra Əbu Bəkr  dedi: “Mən Peyğəmbərin  vəlisiyəm və bu mülkü götürərək onu Peyğəmbərin  istifadə etdiyi kimi istifadə etdi. Ömər, Əli və Abbasa – Allah onlardan razı olsun - tərəf dönərək: “Əbu Bəkrin bu cür müamələ etdiyini sizlərdə bilirsiniz. Allah şahiddir ki, Əbu Bəkr bu hərəkətində doğru, ağıllı və zəka sahibi idi. Haqqa uyaraq hərəkət etmişdir. Sonra Allah Əbu Bəkrin  vəfatını dilədi. Mən Rəsulullahın  və Əbu Bəkrin  vəlisiyəm. Əmirliyimin ilk iki ilində bu mülkü idarə etdim. Peyğəmbər  və Əbu Bəkrin  istifdə etdiyi kimi istifadə etdim. Allah bilir ki, mən bu hərəkətimdə doğru, lütüfkar və şüurla hərəkət etdim. Haqqa uyaraq hərəkət etdim. Sonra ikiniz də mənim yanıma gəldiniz. İkinizin də sözü bir və ümumi idi. Ey Abbas! Sən mənim yanıma gəldin (Fatimənin atasından ona düşən hissəsini istəyirdin). Mən sizlərə Peyğəmbərin: “Biz Peyğəmbərlər  bir miras qoymarıq. Nə tərk etdiksə sədəqədir – sözünu dedim. Bu mülkü sizə verməyi və sizin elinizlə idarə etməyi xatırladım. İstəsəniz bu xurmalıqları sizə verim. Allahın əhdi və andı boynunuzda olmaq üzərə bu malı Rəsulullahın, Əbu Bəkrin  və Vəli olduğum zamanlarda mənim idarə etdiyim kimi idarə ediniz, əgər qəbul etməsəniz məndən bir şey istəməyin” dedim. Bu təklifdən sonra: “Bu şərtlə bizə ver” dediniz. Mən də ikinizə təslim etdim. (Bundan sonra) aranızda çıxan ixtilafa görə məndən nə hökm istəyirsiniz. Göy və yeri əlində tutan Allaha and olsun Qiyamət qopana qədər bundan başqa bir hökmlə hökm etmərəm. Əgər siz onu idarə etməkdən acizsinizsə onu mənə geri verin. Mən də onu idarə edərəm”. (Buxari 4033, 5358, 6728, 7305, Muslim 4676, 1757/49)

قول النبي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لا نورث ما تركنا فهو صدقة


Peyğəmbərin : “(Biz Peyğəmbərlər) Miras Qoymarıq, Tərk Etdiyimiz Sədəqədir”


حديث عَائِشَةَ، أَنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَرَدْنَ أَنْ يَبْعَثْنَ عُثْمَانَ إِلَى بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ مِيرَاثَهُنَّ، فَقَالَتْ عَائِشَةُ: أَلَيْسَ قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: لاَ نَورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ
1148. Aişə rəvayət edir ki, Peyğəmbər  vəfat etdiyi zaman Peyğəmbərin  zövcələri Osmanı, Əbu Bəkrin yanına göndərməyi və ondan mirası almağı istədilər. Aişə onlara Peyğəmbərin  (sözünü xatırladaraq) dedi: “(Biz Peyğəmbərlər) miras qoymarıq, tərk etdiyimiz sədəqədir”. (Buxari 6730, Muslim 4678, 1758/51)
حديث عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ عَلَيْهِا السَّلاَمُ، بِنْتَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيَراثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هذَا الْمَالَ وَإِنِّي، وَاللهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَان عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ، فَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيٌّ لَيْلاً، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ، وَصَلَّى عَلَيْهَا وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ يُبَايِعُ تِلْكَ الأَشْهُرَ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ: أَنِ ائْتِنَا، وَلاَ يَأْتِنَا أَحَدٌ مَعَكَ (كَرَاهِيَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ) فَقَالَ عُمَرُ: لاَ، وَاللهِ لاَ تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: وَمَا عَسِيْتَهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي وَاللهِ لآتِيَنَّهُمْ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، فَقَالَ: إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا فَضْلَكَ وَمَا أَعْطَاكَ اللهُ، وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللهُ إِلَيْكَ، وَلكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى، لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، نَصِيبًا حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هذِهِ الأَمْوَالِ فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ: مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةَ لِلْبَيْعَةِ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ الظُّهْرَ، رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ، وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعَذَ ْرهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحَدَّثَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ، نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللهُ بِهِ، وَلكِنَّا نَرَى لَنَا فِي هذَا الأَمْرِ نَصِيبًا، فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ، وَقَالُوا: أَصَبْتَ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا، حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ
1149. Aişə rəvayət edir ki, Peyğəmbərin qızı Fatimə Əbu Bəkrin  yanına adam göndərərək, ondan Peyğəmbərdən  qalan, Allahın ona verdiyi Mədinə yaxınlığında yerləşən (nadir oğulları ərazisində) Fədək xurmalıqlarını və Xeybərdən (xurmalıqlarından) qalan beşdəbir mirasını istədi. Əbu Bəkr  ona Peyğəmbərin  sözünü xatırlayaraq dedi: “Biz miras qoymarıq. Nə tərk etdiksə sədəqədir! Lakin Muhəmmədin ailəsi isə bu maldan yeyər! Allaha and olsun ki, mən Peyğəmbərin  zamanında olduğu sədəqəsinin halından bir şey dəyişdirmərəm. Mən bu malla Peyğəmbərin  etdiyi müamiləni edəcəyəm! Və Fatiməyə ondan bir şey verməkdən imina etdi. Buna görə də Fatimənin Əbu Bəkrə  qarşı nəfsində bir (inciylik) qaldı. Ondan uzaq oldu və ölənə kimi də onunla danışmadı. O, Peyğəmbərdən  sonra altı ay yaşadı. O öldüyü zaman əri Əli İbn Əbu Talib  (onu) gecə ikən Əbu Bəkrə  xəbər vermədən dəfn etdi. Onun cənazə namazını Əli  qıldı. Fatimənin həyatda olduğu ərəfədə Əli  xalqın etibarını qazanmışdı. Fatimə öldükdən sonra isə Əli  insanlara olan etibarını itirdi və Əbu Bəkrin  məsləhətini istədi və ona beyət etməyi düşündü. O bu aylarda ona beyət etməmişdi. Əli, Əbu Bəkrin  yanına adam göndərək ondan gəlməsini istədi. Lakin yanında heç kəs gəlməsin!” dedi. (Ömərin  onunla gəlməsini istəmədi). Ömər: “Allaha and olsun ki, sən onların yanına tək girməyəcəksən!” dedi. Əbu Bəkr: “Mənə nə edəcəklər ki, Allaha and olsun ki, mən onların yanına gedəcəyəm!” dedi. Əbu Bəkr  onların yanına daxil oldu. Əli  şəhadət gətirərək belə buyurdu: “Ey Əbu Bəkr, biz sənin fəzilətini və Allahın sənə verdiyini də bilirik. Bunu Allahın sənə verdiyi bu xeyrə göz qoyduq, deyə etmirik. Lakin sən bu işdə bizi uzaqlaşdırdın. Biz Peyğəmbərə  yaxın qohum olduğumuz üçün, bunda bizim haqqımız olduğunu görürdük”. O Əbu Bəkrlə o qədər danışdı ki, Əbu Bəkrin  gözləri yaşardı. Əbu Bəkr: “Nəfsim əlində olana and olsun ki, Peyğəmbərin  qohumları ilə əlaqə qurma­ğım mənə öz qohumlarımla əlaqə qurmağımdan daha sevimlidir. Amma bizimlə sizin aranızda bu mallara görə olan söz-söhbətlərdə mən haqdan yayınmamışam. Peyğəmbərin  bu malla etdiyini gördüyüm heç bir işi tərk etməmişəm, Peyğəmbər  nə edibsə, onu etmişəm”. Əli: “Beyət (sədaqət andı) üçün günortadan sonrakı vaxtı sənə vəd verirəm” dedi. Əbu Bəkr  Zöhr namazını qıldıqdan sonra minbərə qalxdı. Şəhadət gətirdikdən sonra Əlinin  halını, beyət etməyə nə üçün gecikdiyini və gətirdiyi üzürünü xatırlatdı, sonra Allahdan bağışlanma dilədi. Sonra Əli  şəhadət gətirərək Əbu Bəkrin  haqqını əzəmətləşdirdi və bu etdiyinin Allahın Əbu Bəkri  fəzilətləndirdiyi şeydə gözünün olmadğının və onu inkar etdiyi üçün olmadığını bildirdi. (Sonra belə dedi): “Lakin biz bu paydan haqqımız olduğunu gördük və onlar bundan uzaqlaşdırıldıqda nəfsimizdə buna görə bir (inciylik) hiss etdik”. İnsanlar bu xəbərə sevindilər və belə dedilər: “Düz dedin!”. O, yaxşılığı əmr edib pis şeylərdən çəkindirməyə qayıtdıqda, insanlar Əliyə  yaxın oldular”. (Buxari 4240, 4241, Muslim 4769, 1759/52)
حديث عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ، ابْنَةَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، سَأَلَتْ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ، بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَنْ يَقْسِمَ لَهَا مِيرَاثَهَا مَا تَرَكَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَيْهِ فَقَالَ لَهَا أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَهَجَرَتْ أَبَا بَكْرٍ، فَلَمْ تَزَلْ مُهَاجِرَتَهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ قَالَتْ: وَكَانَتْ فَاطِمَةُ تَسْأَلُ أَبَا بَكْرٍ نَصِيبَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ خَيْبَرَ وَفَدَكٍ، وَصَدَقَتِهِ ُ بَالْمَدِينَةِ فَأَبى أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهَا ذَلِكَ وَقَالَ: لَسْتُ تَارِكًا شَيْئًا كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْمَلُ بِهِ إِلاَّ عَمِلْتُ بِهِ، فَإِنِّي أَخْشى، إِنْ تَرَكْتُ شَيْئًا مِنْ أَمْرِهِ، أَنْ أَزِيغَ فَأَمَّا صَدَقَتُهُ بِالْمَدِينَةِ فَدَفَعَهَا عُمَرُ إِلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ فَأَمَّا خَيْبَرُ وَفَدَكٌ فَأَمْسَكَهَا عُمَرُ، وَقَالَ: هُمَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللهِ كَانتَا لِحُقُوقِهِ الَّتِي تَعْرُوهُ وَنَوَائِبِهِ، وَأَمْرُهُمَا إِلَى مَنْ وَلِيَ الأَمْرَ فَهُمَا عَلَى ذلِكَ إِلَى الْيَوْمِ
1150. Aişə rəvayət edir ki, Peyğəmbərin qızı Fatimə Peyğəmbərin  ölümündən sonra Əbu Bəkrdən  Peyğəmbərdən  qalan, Allahın ona verdiyi maldan istədi. Əbu Bəkr  ona Peyğəmbərin  sözünü xatırlayaraq dedi: “Biz (Peyğəmbərlər) miras qoymarıq. Nə tərk etdiksə sədəqədir!” dedi. Bu cavabdan sonra Rəsulullahın  qızı Fatimə qəzəbləndi və Əbu Bəkrdən ayrıldı. Onun Əb Bəkrdən  ayrılması (uzaqlaşması) ta ölüncəyə qədə davam etdi. Fatimə, Rəsulullahdan  altı ay sonra vəfat etdi. Aişə: “Allahın ona verdiyi Mədinə yaxınlığında yerləşən (nadir oğulları ərazisində) Fədək xurmalıqlarını və Xeybərdən (xurmalıqlarından) qalan beşdəbir mirasını istədi. Əbu Bəkr, fatimənin istəyini qəbul etmədi və ona doğrunu söylədi: “Mən, Peyğəmbərin  həyatında etmədiyi bir şeyi etmərəm, Onun etdiyini edərəm. Çünki mən onun əmrindən hər hansı bir şeyi tərk edərəmsə haqdan azmaqdan qorxuram”. Ömərin  xilafəti dövründə isə Rəsulullahın  Mədinədə olan sədəqəsinə gəlincə onu Əli  ilə Abbasa  (mülkiyyət deyil) istifadəsi üçün verdi. Xeybər və Fədək ərazilərinə gəlincə onları heç kəsə verməyərək dedi: “Bu iki ərazi Rəsulullahın  sədəqəsidir. Müəyyən məsələlərin işi isə əmr sahibinə aid olandır”. (Buxari 3093, Muslim 4681, 1759/54)
حديث أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: لاَ يَقْتَسِمْ وَرَثَتِي دِينَارًا، مَا تَرَكْتُ، بَعْدَ نَفَقَةِ نِسَائِي وَمَئُونَةُ عَامِلِي، فَهُوَ صَدَقَةٌ
1151. Əbu Hüreyrə  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Mənim mirasçılarım (aralarında) bir dinar belə olsun bölünməz. Özümdən sonra buraxdığım yalnız zövcələrimin ehtiyaclarına sərf ediləcək mal və məmurlarımın maaşlarından başqa nə tərk etdimsə sədəqədir”. (Buxari 2776, 3096, 6729, Muslim 4682, 1760/55)
?


------yoko-uwate--5.html

------yoko-uwate-.html

-----1-dekabr-2012--------2.html

-----2--bolum--kentli-ve.html

-----altran-deutschland.html